Jij hoort er gewoon bij

Opvoeding

“Lieve iedereen, met moeite en veel liefde maak ik deze groepsapp aan”. Zo opent de moeder van één van ‘mijn’ jongens de WhatsApp groep waar ze mij en de Jeugdreclasseerder net in heeft toegevoegd. In de app zitten verder nog zo’n 25 vrienden en familieleden van het gezin.

Collins moeder maakt de groep aan omdat ze een afscheidsboekje voor hem maakt en vraagt of iedereen iets in wil sturen. Dat boekje wil ze hem op Schiphol geven, vlak voordat hij in het vliegtuig stapt om in Spanje een jaar lang heel hard aan zichzelf te gaan werken. Er is daar een plek waar hij niet langer alle ballen in de lucht hoeft te houden, maar zich kan focussen op zijn eigen pad. Waar niet constant iedereen let op wat hij fout doet, maar hij mag laten zien wat hij goed doet en de ruimte krijgt om de rest te leren. Waar hij hopelijk snel wat beter in zijn vel zal zitten. Ver weg van het criminele netwerk waar hij steeds dieper in verstrikt raakt. Maar daarmee helaas ook ver weg van de mensen die hem zo lief hebben.

Ik ben apetrots op deze moeder. En ik vind Collin zo’n ontzettend leuk joch en ik gun hem de wereld. Maar ik voel me ook een beetje ongemakkelijk om als raadsonderzoeker in een appgroep vol familie en vrienden te zitten. Ik ben dat niet gewend en weet niet zo goed hoe ik me daartoe moet verhouden of wat ik moet zeggen. Het voelt ook wat ongemakkelijk omdat deze groepsapp niet zou bestaan zonder mijn raadsonderzoek. Collin gaat naar Spanje met een machtiging uithuisplaatsing die ik bij de rechtbank heb verzocht. Dat vinden wij nodig, maar het is wel echt een heftige stap.

Ik twijfel even en app zijn moeder dan buiten de groepsapp om. Dat ik ook zeker iets ga maken, maar dat ze maar even moet kijken of het er wel tussen past. “Natuurlijk wel”, appt ze. “Jij hoort er gewoon bij”.

Wat is het belangrijk om dit goed te doen. Want weggaan kan op zoveel verschillende manieren, en waar doe je goed aan?  Ik kan me niet voorstellen hoe moeilijk het voor Collin en de mensen om hem heen moet zijn. Hoe het voor zijn moeder is om straks op Schiphol te staan en je stoere maar o, zo gevoelige puberzoon uit te zwaaien. Hoe het voor zijn zusje is om haar grote sterke broer zo lang te moeten missen. Maar wat is het belangrijk om Collin op een goede, liefdevolle manier afscheid te laten nemen. Want met wat voor gevoel hij dat vliegtuig in stapt, kan zoveel invloed hebben op hoe het verder gaat.

Het is ontzettend belangrijk om te voelen dat je niet wordt losgelaten of weggestuurd. Dat er een supportsystem om je heen staat dat zegt dat het goed is dat je de behandeling daar aangaat en dat vertrouwen in je heeft. Want Collin wil niet weg. Hij is bang dat mensen hem vergeten. Dat, als hij straks terug komt, iedereen verder is gegaan met zijn leven en hij helemaal alleen is.

Ik denk aan de andere jongen die een half jaar eerder naar hetzelfde project is gegaan. Af en toe heb ik nog contact met zijn moeder, om te vragen hoe het gaat en omdat ik benieuwd ben of we er goed aan hebben gedaan. Want zo’n lang behandeltraject zo ver weg van huis is een ingrijpende beslissing. Toen ze laatst bij haar zoon op bezoek was geweest, stuurde ze me een foto. Blij kijken ze in de lens. Armen om elkaar heen. Hij een kop groter dan zij inmiddels, met rust op zijn gezicht. Wat is hij, op alle fronten, in die zes maanden enorm gegroeid.
Regelmatig doet ze hem de groetjes van mij, en in het kerstpakketje dat ze hem opstuurde, zat ook een kaart en wat lekkers met mijn naam er op. Hij weet echt niet wat hij daar mee moet en bromt dan maar wat over ‘wat dat mens toch steeds moet’, vertelt zijn moeder me. Want het is hard werken daar in Spanje. En dat is uiteraard helemaal de schuld van ‘dat mens’. Maar samen met alle mensen om hem heen blijf ik dat doen. Omdat ik hoop dat hij er later op terug kan kijken en kan denken: “Hé, ze lieten me niet los. Ze stuurden me niet weg. Ze zijn me niet vergeten.” Dat is belangrijk.

Dus ik koop een mooie kaart voor Collin en schrijf die vol met bemoedigende woorden. Zijn moeder zal hem inplakken in een boekje dat zal uitpuilen van liefde van alle mensen om hem heen. Een boekje dat een belangrijke boodschap draagt:

Een jaar ver weg van iedereen is ontzettend ingrijpend. Maar je bent daar met een doel en je bent daar in liefde heen gegaan. De mensen om jou heen hebben het volste vertrouwen in jou. Het wordt hard werken, maar dat kun jij. Je bent wel ver weg, maar je bent niet weggestuurd. Er wordt met smart op jouw terugkomst gewacht.

Jij wordt niet vergeten. Jij hoort er gewoon bij.

 

 

Deel dit artikel:

Uitgelichte afbeelding

Het contact met jongeren en de gezinnen om hen heen vind ik het mooiste stukje van mijn vak. Die vijf minuten in een gesprek waarin een norse puber – die mij nauwelijks kent en die niet zit te wachten op mij – toch ineens de deur een stukje open zet en me echt toelaat. Goud.
linkedin

Terug naar boven